Ovaj period za vernike predstavlja vreme duhovnog preispitivanja, molitve i uzdržanja, kao pripremu za praznik posvećen dvojici apostola, 12. jula.
Prema crkvenom predanju, koreni Petrovdanskog posta sežu u prve vekove hrišćanstva. Smatra se da su se apostoli, pre nego što su krenuli u propovedanje Jevanđelja, pripremali postom i molitvom, pa je kasnije ustanovljen poseban post u njihovu čast. Njegova dužina nije stalna i zavisi od datuma obeležavanja Vaskrsa.
Za razliku od Velikog posta pred Vaskrs, Petrovski post smatra se nešto blažim. U većini dana dozvoljena je upotreba ribe, osim srede i petka, kada su pravila posta stroža. Suština, međutim, nije samo u uzdržavanju od određene hrane, već i u jačanju duhovnog života, praštanju, milosrđu i molitvi.
Narodni običaji i verovanja
U srpskoj narodnoj tradiciji za ovaj period vezuju se brojni običaji. U pojedinim krajevima verovalo se da treba izbegavati teže fizičke poslove u određene dane, dok su domaćice posebnu pažnju posvećivale pripremi posnih jela. Petrovski post često je bio povezan i sa molitvama za dobar rod, povoljne vremenske prilike i napredak domaćinstva.
Narodna verovanja govore da vreme tokom ovog posta može da nagovesti kakvo će biti leto i predstojeća žetva. U nekim krajevima Srbije sačuvani su običaji okupljanja porodice i zajedničkih molitvi za zdravlje ukućana i blagostanje doma.
Crkva podseća da je smisao posta pre svega duhovni, odnosno usmeravanje čoveka ka veri, smirenju i dobrim delima. Vernici se tokom ovog perioda češće ispovedaju i pričešćuju, nastojeći da kroz molitvu i uzdržanje prodube svoj odnos sa Bogom i bližnjima.
Petrovski post završava se uoči praznika svetih apostola Petra i Pavla, koji zauzimaju posebno mesto u hrišćanskoj istoriji kao simboli vere, istrajnosti i širenja Hristovog učenja.
