Sveti Marko, poznat i kao Jovan Marko, bio je jedan od sedamdesetorice apostola i blizak saradnik apostola Petra, Pavla i Varnave.
Prema hrišćanskom predanju, apostol Petar ga je nazivao svojim duhovnim sinom. Upravo na molbu rimskih hrišćana, Marko je zapisao Hristovu nauku, život i čuda u Jevanđelju po Marku, koje se smatra najstarijim među četiri jevanđelja.
Nakon propovedanja hrišćanstva u više oblasti tadašnjeg Rimskog carstva, Sveti Marko je otišao u Aleksandriju, gde je osnovao jednu od prvih hrišćanskih crkava i postao njen prvi episkop. Prema predanju, stradao je mučeničkom smrću u Misiru, odnosno Egiptu, tokom služenja liturgije. Njegove mošti kasnije su prenete u Veneciju, gde se danas nalaze u čuvenoj Bazilici Svetog Marka.
Markovdan se u srpskom narodu obeležava vekovima, a u mnogim krajevima slavi se kao krsna slava ili zavetina sela. Praznik dolazi dva dana nakon Đurđevdana i prate ga brojna narodna verovanja i običaji.
Kao seoska slava Markovdan se proslavlja u Šilovu kod Gnjilana.
U Šilovu se tog dana tradicionalno služi liturgija, seče slavski kolač i okupljaju meštani i raseljeni koji dolaze za praznik. Crkva Svetog Marka u ovom selu smatra se jednom od lepših novijih srpskih svetinja u Kosovskom Pomoravlju.
Prema narodnom verovanju, na Markovdan ne treba raditi u polju kako nevreme, oluje i grad ne bi uništili useve i imanje. Takođe, veruje se da na današnji dan ne valja spavati preko dana, jer bi čovek mogao biti pospan i malaksao tokom cele godine. Izuzetak su, prema običaju, oni koji su spavali na Đurđevdan, pa se veruje da bi trebalo da odmore i na Markovdan kako bi „poništili“ loš predznak.
