Srpska pravoslavna crkva (SPC) i vernici obeležavaju danas Tucindan, praznik koji se slavi 5. januara, dan pre Badnjeg dana i dva dana pred Božić. Ovaj dan tradicionalno označava početak završnih priprema za Božić i ima bogatu simboliku u srpskoj kulturi i verskoj tradiciji.
Tucindan, kako se veruje, je dobio naziv po starom običaju “tucanja” — nekada se božićna pečenica, najčešće prase ili jagnje, udarala pre klanja, što je predstavljalo ritualnu pripremu hrane za božićnu gozbu. Iako se danas meso priprema savremenim metodama, naziv i simbolika ostaju kao deo kulturnog nasleđa. Mnogi od ovih običaja ostali su ukorenjeni u narodu iz tradicije i prihvaćeni kroz vreme kao deo crkveno-narodnih običaja.
Na Tucindan se kolje ili sprema pečenica, koja će biti pečena na Badnji dan i servirana za božićnu trpezu, a pripreme doma počinju i uređivanjem kuće. Prema narodnim verovanjima, na ovaj dan se ne sme ništa davati iz kuće, jer bi se tako “stvari samo odlazile” tokom godine. Takođe, postoji verovanje da se deca ne smeju tući, jer bi im, prema predanju, te kazne ostale kao loša sudbina tokom cele godine.
Pored običaja vezanih za hranu i dom, Tucindan je deo višedecenijskog ciklusa praznika koji prethode Božiću, tokom kojih se neguju porodična sloga i zajedništvo.
Na području Kosova i Metohije, kao i u drugim sredinama sa srpskim pravoslavnim zajednicama, praznik Tucindan se tradicionalno obeležava u okviru priprema za Božićne dane.
Vernici posećuju pravoslavne hramove i učestvuju u bogosluženjima koja najavljuju Badnji dan i Božić, čuvajući običaje i verske tradicije uprkos izazovima svakodnevnog života.
