Vest o smrti legendarne glumice i pevačice Olivere Katarine saopštila je njena porodica, prenose beogradski mediji.
Informacije o komemoraciji i sahrani biće naknadno saopštene, navodi RTS.
Rođena je kao Olivera Petrović u Beogradu 5. marta 1940. godine. Tokom karijere bila je poznata kao Olivera Vučo i Olivera Šakić. Umetničko ime Olivera Katarina uzela je po svojoj majci Katarini.
Još kao mala pokazivala je sklonosti ka umetnosti te je pored osnovne škole pohađala i školu baleta. Po završetku osnovne škole upisuje Petu beogradsku gimnaziju, a nakon gimnazije Pravni fakultet po nagovoru oca, ali je ubrzo shvatila da to nije njen poziv i napušta fakultet.
Odlučuje da ode u Pariz, tamo je ostala godinu dana a po povratku u Beograd upisuje pozorišnu akademiju.
Primljena je u klasu profesorke Ognjenke Milićević zajedno sa Petrom Kraljem, Stanislavom Pešić, Milenom Dravić, Brankom Zorić, a 1962. godine dobija stalni angažman u Narodnom pozorištu u predstavi „Koštana“.
Debitovala je u filmu „Dobra kob“ iz 1964. godine, igrala je, između ostalog, u „Snu“ (1966), „Uzrok smrti ne pominjati“ (1968), „Devičanskoj svirci“ (1973) Đorđa Kadijevića i „Crvenom udaru“ (1974).
Snimivši film „Vojnik“ 1966. godine Olivera odlazi na Kanski festival. Pozorište to nije trpelo, pa po povratku u Beograd dobija otkaz.
Poznanstvo i ljubav sa Ratkom Draževićem joj otvara mnoga vrata u svetu filma. Dva puta se udavala – za Vuka Vuča i za tadašnjeg predsednika Saveza Sindikata Srbije Miladina Šakića.
Iz braka sa Šakićem dobija sina Maneta, koji je slikar.
Olivera Katarina poznata je i po muzičkoj karijeri. Na vrhuncu je svoje pesme izvodila u brojnim televizijskim programima širom Evrope.
Upoređivana je sa najvećim svetskim zvezdama tog doba. Članak u Njujork tajmsu je glasio „Rođena je nova Ana Manjani“, dok su u francuskoj štampi govorili da „nema na čemu da zavidi Brižit Bardo“.
Kao interpretator izvornih narodnih pesama i romskih romansi održala je više od stotinu koncerata širom sveta, snimila je singl i LP ploče sa srpskom, romskom, grčkom, indonežanskom i crnačkom muzikom.
Pevala je kompozicije Enija Morikonea, Šarla Dimona, Doma Suzukija, Mikisa Teodorakisa, Kornelija Kovača.
Posebno ostvarenje u oblasti zabavne muzike ostvarila je pesmom Šu šu gde se sa zabavnom muzikom prepliću etno motivi.
Poslednji album „Retka zverka“ je objavila 1984. godine, nakon čega se povlači iz javnosti.
Sarađivala je 2005. godine sa Marinom Abramović na performansu „Balkan Epik“, a na veliko platno vratila se 2008. godine ulogom u filmu „Čarlston za Ognjenku“ Uroša Stojanovića.
Objavila je autobiografsku knjigu „Aristokratsko stopalo“ 2017. godine, a 2018. je imala koncert u Kombank dvorani u Beogradu.
Dobila je 2017. godine „Zlatni pečat“ Jugoslovenske kinoteke, a 2020. godine Nušićevu nagradu za životno delo.
